Grafsteen

Mijn vader is in Amersfoort bijgezet in het graf van mijn zus Heleen.  Afgelopen dagen is de steen teruggeplaatst,  zijn naam is aan de grafsteen toegevoegd. Vandaag,  onderweg naar huis vanuit Amsterdam, koninginnedag, zijn we het resultaat gaan bekijken. Mijn zoon schrok, vond het een raar idee om zijn naam op een grafsteen te zien staan.  Hij is vernoemd naar mijn vader, en heeft dus dezelfde voor- en achternaam.

Mijn vader met kater 'Bobje'

Morgen oud- en nieuw vieren, dat is al jaren een familiegebeuren, nu voor ‘t eerst zonder mijn vader. We maakten ‘t nooit spannend, bij mijn ouders thuis met zus en haar familie voor de buis hangen met een hapje en drankje. En dan na 24.00 buiten vuurwerk kijken en wat handen schudden.

Op oudejaarsavond waren mijn ouders samen druk in de weer met oliebollen bakken. Mijn vader bemoeide zich niet met de bezigheden in de keuken, tenzij er vis of oliebollen gebakken moest(en) worden.  Het bereiden van de oliebollen ging gewoontegetrouw gepaard met de nodige stress, was het deeg wel voldoende gerezen, het vet wel warm genoeg, waren de oliebollen wel gaar? Vetwalmen die de kleine bijkeuken in mijn ouderlijk huis tot een no go zone maakte…

Ik ben met zoonlief bij mijn moeder om oud- en nieuw te vieren. Het is dat mijn zoon aandrong dat hij de traditie niet wil doorbreken, er worden dus wederom oliebollen gebakken. Mijn moeder had aanvankelijk haar reserves, oliebollen bakken was een traditie die voor mijn vader belangrijk was, iets dat ze 45 jaar samen deden…

Boekenkast van mijn vader

Mijn vader is gereformeerd opgevoed en heeft een behoorlijke worsteling moeten leveren om het geloof en de daarmee gepaard gaande verwachtingen van zijn ouders achter zich te laten. Toch ook heeft hij zijn leven lang plezier beleefd aan elementen uit zijn christelijke opvoeding.

Zo was hij een verwoed liefhebber en verzamelaar van alles over Johann Sebastian Bach. Ik zit nu achter de computer in zijn werkkamer en kijk uit op pakweg driehonderd boeken over Bach, links van mij staat een rek met zo’n vierhonderd cd’s met muziek van Bach. De computer waarop ik nu schrijf staat vol met via Soulseek gedownloade Bach mp3’s.

De boeken, heeft hij ons verteld, mogen we verkopen. Afgezien van een handvol zeer zeldzame boeken die hij heeft weten te bemachtigen. Lastiger is dat hij mij op zijn sterfbed heeft gevraagd om de verzameling Bach muziek die op de computer staat te archiveren. Ik wil dat met alle plezier doen maar vraag me af voor wie ik dat doe. Ik heb helemaal niets met barokke muziek en mijn moeder zal hooguit op een sentimenteel moment eens een cd’tje van Bach in de speler stoppen. Gelukkig staat zijn digitale Bach collectie op een externe harddisk. Die blijft onaangeroerd en ik zal ‘m koesteren.

Transformator

Ik ben bij mijn moeder en vanavond aan het ruimen. Mijn moeder wil een voor haar overzichtelijk huis. Heb computergeschiedenis vanaf begin jaren ’80 door mijn handen laten gaan, van die slappe floppen en alles dat daarna kwam. Dos 6, Dbase III, Symphonie huppeldepup en nog veel meer inmiddels vergeten software. Door mijn vader ooit op een digitale drager gezet en netjes gerubriceerd. Lastig om dat zomaar weg te gooien…

Er zijn ook dingen die ik niet weg kan gooien, zoals deze zelfgebouwde transformator. Niemand zal er ooit nog wat aan hebben maar het is te persoonlijk. Zelfgebouwd en voorzien van zijn eigen handschrift…

Rouwadvertentie in de Tubantia

Vandaag de advertentie in de krant en rouwbrieven de deur uit gedaan. Jammer dat de krant de volledige voornamen van mijn vader zo dominant heeft afgedrukt. Lelijk en afwijkend van de layout zoals ik die heb ingestuurd.  Maar ach, kleinigheidjes hou je…

.

Verklaring van overlijden

Ik heb mijn vader 7 september 2009 om 0.15 dood in bed gevonden. Hij is, slapend gehouden door een ‘dormicumpomp’,  in alle rust overleden. Ik heb mijn moeder gewekt en we hebben samen de tijd genomen om nog bij hem te zijn, naar hem te kijken, hem aan te raken. Hij was nog warm, net overleden.

Na het bezoek van de arts, die de dood kwam constateren, heb ik de uitvaartonderneming gebeld.

Een uur later zagen we een rouwauto het huis passeren, een plein verderop werd ingedraaid. Ben er heengelopen om te verduidelijken waar ze wèl moesten zijn, de auto stond voor een onverlicht huis. Een ‘zwarte kraai’ had zijn vinger al in de aanslag om de bel te beroeren, het huisnummer was verkeerd doorgekomen. Gelukkig zijn de bewoners van nummer 37 onwetend gebleven. Wat zal er door iemand heengaan die na te zijn wakker gebeld twee devoot kijkende zwart geklede heren en een rouwauto voor de deur ziet staan…

De verwensingen betroffen gebruiksvoorwerpen in zijn handen, die niet deden wat hij van plan was. Of waren collega’s waar hij van baalde, en die hij tijdens de lunch thuis aan tafel de huid vol schold. Dit laatste gebeurde dagelijks, en was zijn uitlaatklep. Maar nooit heb ik hem direct kwaad naar anderen gezien.

Ook nu, op zijn sterfbed, is mijn vader een bescheiden patiënt. Hij lijkt verzoend met zijn spoedig overlijden maar maakt zich zorgen over mijn moeder. Maakt zich druk over futiele zaken, of de handleiding van de airco wel te vinden is en of wij al een begrafenisondernemer in de arm genomen hebben. Zodat we vast kunnen beginnen met rouwenveloppen adresseren, hij is bang dat wij die klus onderschatten…

Mijn lieve vader weegt geen veertig kilo meer, is een klein en broos mannetje in een veel te groot bed. Mijn moeder en ik zijn vierentwintig uur per dag beschikbaar, ondersteunen hem van bed naar postoel en geven hem water met een rietje. Handelingen die hij bijna niet meer op kan brengen, de accu is zo goed als op. Praten en denken kost hem zeer veel moeite, maar iedere keer als ik hem onderstop en weer achterlaat hoor ik een zacht en welgemeend ‘bedankt’.

Mijn twee zusjes en ik

In 1967 kwam mijn vader in Winterswijk werken. Zijn directe collega Marius, ook Natuurkunde-leraar, was al snel een goede huisvriend. Ik herinner me Marius, een echte Amsterdammer, als een aparte en leuke man met veel humor.

Hij maakte mooie foto’s. Het portret zoals hij dat van mij en mijn zusjes maakte vind ik nog altijd geweldig.  Is geposeerd maar ook weer niet, zoals ik graag zou willen kunnen fotograferen. Ook zijn een paar foto’s die Marius in Amsterdam van mijn vader maakte me dierbaar. Begin jaren ’70 is Marius, nog veel te jong, plotseling overleden, een hartstilstand.

Een paar dagen geleden had mijn vader opeens zin in koude melk (Mijn vader leeft al weken op sondevoeding en water is de enigedrank die hij nog kan verdragen…). Hij was teruggegaan in zijn herinnering en kwam uit bij een dag met Marius in Amsterdam, ze hadden vreselijke dorst gehad en zich tegoed gedaan aan heerlijke koude melk. Mijn moeder op een holletje naar de Super voor melk, maar helaas, het smaakte hem niet meer.

Mijn vader eh, ergens!

Mijn vader, Marius 'zit' in de spiegel

Mijn vader bij een gracht